Zwarte thee is thee gemaakt van de bladeren van de Camellia sinensis. Deze variant is gemaakt door middel van zwaardere oxidatie dan de witte, groene, en oolong-variëteiten. Het is in het algemeen sterker in smaak en bevat meer cafeïne dan lichter geoxideerde thee.
In het Chinees en China omringende landen wordt zwarte thee rode thee genoemd, een beschrijving van de kleur van de vloeistof. In het Chinees wordt met zwarte thee post-gefermenteerde thee bedoeld (zoals Pu-Er thee). In de Westerse wereld verwijst zwarte thee naar de kleur van de geoxideerde blaadjes. Rode thee verwijst in het Westen gewoonlijk naar de Zuid Afrikaanse rooibos-thee.
Groene thee verliest gewoonlijk zijn smaak na een jaar, maar zwarte thee behoudt zijn smaak gedurende meerdere jaren. Het is daarom lang een handelsartikel geweest, en samengeperste blokken zwarte thee hebben zelfs gediend als een vorm van geld in Mongolië, Tibet en Siberië tot in de 19e eeuw. Zwarte thee was oorspronkelijk als enige soort thee in de westerse cultuur bekend; hoewel groene thee meer gebruikt wordt, vormt zwarte thee nog meer dan 90 procent van de theeverkoop in het westen.
Bij het aromatiseren van thee wordt gebruik gemaakt van smaakstoffen waarbij we twee soorten onderscheiden: aroma's en natuurlijke aroma's. Een gewoon aroma is een smaakstof die niet in de natuur voorkomt en op chemische wijze wordt gemaakt. Natuurlijke aroma's worden daarentegen uit natuurlijke bronnen gewonnen.
